شبکه های داده ها می توانند انواع و اقسام گوناگونی داشته باشند. این شبکه ها را می توان با استفاده از برج هایی که پرچم های رنگارنگ بر فرازشان آویخته شده، کبوترهای نامه بر، پالس های الکتریکی عبورکننده در امتداد سیم ها یا تشعشع های فوق العاده لیزری در امتداد فیبرهای نوری ساخت. اما شاید عجیب تر از همه ایده استفاده از خود بدن انسان به عنوان یک شبکه باشد. اگرچه عجیب به نظر می رسد، اما سیستم هایی که از بدن انسان برای ایجاد ارتباط بین اسباب گوناگون استفاده می کنند، هم اکنون در دسترس قرار دارند و حتی می توانند کاملاً سودمند باشند.
پیشگام این راه، یک غول صنعتی ژاپنی به نام ماتسوشیتا است. سپتامبر سال گذشته سیستم ارتباطی لامسه یی با شعار انتقال داده ها از طریق نوک انگشتان توسط مسوولان این شرکت به کار افتاد. به بیان ساده این سیستم به کاربران خود اجازه می دهد با لمس یک دستگاه (Device) اطلاعات لازم را از حافظه آن برداشت کنند. سپس این اطلاعات در یک دستگاه جمع وجور که روی یک دستبند قرار گرفته است، ذخیره می شود و در صورت تمایل کاربر با لمس یک دستگاه دیگر به حافظه آن انتقال می یابد. جریانات بسیار ضعیف برای انتقال داده ها در سراسر سطح پوست مورد استفاده قرار می گیرند و سرعت انتقال فقط 7/3 کیلوبیت بر ثانیه است که بسیار آهسته تر از سرعت انتقال در یک مودم شماره گیر ارزیابی می شود.
حتی با وجود این، یک کارخانه ژاپنی به نام تارایوکا سیکو که سرمایه گذاری روی دستگاه های اندازه گیری را سرلوحه اهداف خویش قرار داده است، ترکیب فناوری یاد شده را در خطوط تولید ترازو، ثبت کننده و چاپگر الکترونیکی اش وارد کرده است. از آنجایی که این سیستم ها می توانند بدون فشار دادن کلید داده ها را وارد کنند، عملاً مورد استقبال فروشنده هایی قرار گرفته اند که با کالاهای حجیم از قبیل تکه های بزرگ گوشت و ماهی سر و کار دارند و الصاق بارکد را برای تسهیل شناسایی آنها مناسب نمی بینند. این فناوری به طور آزمایشی در چند انبار ماتسوشیتا مورد بهره برداری قرار گرفته است، ضمن اینکه سخنگوی شرکت از امیدهای فراوان مسوولان آن برای به کارگیری بیشتر این فناوری در آینده می گوید. قصد دارد تا همه مدار های لازم را به زودی روی یک تراشه واحد خلاصه کند.